Bir sürü Anaokulu gezdikten sonra bir karar verip yeni okulumuzu seçtik. Kuzumun yeni okulundaki ilk günü güzel geçti. (Yeni okul derken, yeni bir Anaokulu tabii ki...) Okulun kapısına gelince bir heyecan bastı ki sormayın! O heyecanlanmasın da ben mi heyecanlanayım diyeceğim ama; benimki de onunkinden az değildi... Kreşe ilk başladığı zaman da çok heyecanlanmıştım, çok da duygulanmıştım. Aynı zamanda içimde bir mutluluk da vardı. Minik kuzumu öyle heyecanlı görünce ben de gene bir duygu karmaşası içinde buldum kendimi...
Tek dileğim, çabuk adapte olması. Şimdilik iyi gibi görünüyor ama...
Ne zormuş!
Bir yandan büyümesini isterken; bir yandan hep küçük kalsın istiyorum.
Her geçen gün, daha çok seviyorum sanki.
Ama aslında hep aynı, dün daha mı az seviyordum?
Ama aslında hep aynı, dün daha mı az seviyordum?
Naz kuzum hemen alışsın yeni okuluna :)
YanıtlaSil