Huysuzluk!

Kızım bu sıra çok huysuz. Hiç bir şeyden memnun olmadığı gibi, ağlama krizlerine giriyor. Çok ağlayan bir çocuk olmadığı için, bu gereksiz ağlamalar beni biraz sinirlendiriyor. (Ben sabırlı olmaya çalışan, ama bunu pek beceremeyen bir anneyim sanırım.) Her seferinde; ağlayarak söyleyince O'nu anlamadığımı, ağlamadan söyleyince daha güzel olduğunu ve bunun gibi şeyler söylüyorum. Ben bunları söylerken ağlamasını kesiyor yavaşça ve hemen kucağıma gelmek istiyor. Kucağıma almıyorum ama sarılıyorum. Sarılırken de ağlamasını kestiği için "Bak işte, ne güzel oldu, şimdi seni anlayabiliyorum. Her zaman böyle konuşalım" gibi şeyler söylüyorum. Ama bir süre sonra bir şey isteyeceği zaman gene ağlayarak istiyor. Tüm bu süreci en baştan tekrar yaşıyoruz. Neden böyle hiç bilmiyorum. Ayrıca, çocuğunun her istediğini yapan bir anne değilim. Öyle olsa, "istediğini yapmıyorum da, ondan ağlıyor" diye düşüneceğim. Ama bununla alakası yok, genel bir memnuniyetsizlik var üzerinde. Ne yapacağımı bilmiyorum ve bu süreci en kısa sürede atlatmayı diliyorum :(