Kuru Fasulye Yiyen Kuzu

Kuzumun 2011-2012 yılı okul sezonu başladı. Güzel bir başlangıç yaptık. İlk gün biraz zorlansak da, ikinci gün tamamen atlattık bu sendromu. Kızım okulunu seviyor artık. Veee benim için asıl gelişme: Yemek yiyor.

Bunda şaşılacak ne var diyebilir çoğu insan. Bense hem şaşkınım, hem mutluyum; çünkü artık ıvır-zıvır değil, meyve, sebze, bakliyat yiyor. Bugüne kadar kızıma, kendi isteğiyle hiç sebze yediremedim. Hiç derken; çok küçükken  yiyordu. Hem de severek. Ne olduysa 2 yaşından sonra oldu. Sebze yemeklerini, yoğurt, pilav, makarna ve bunun gibi şeylerln altına gizleyerek yedirebiliyordum. Ona rağmen, tadını alıp "anne, bu kaşığa sebze bulaşmış" deyip, farkettiği andan itibaren yemiyordu. Her gün 1 kase çorba içsin diye, yapmadığım numara kalmıyordu evde. Çünkü çorba yaparken, hangi sebze varsa onu da katıyorum. Amaç: Kuzumun kursağından sebze geçsin...

Geçen yıl, okuldaki yemekleri çoğu zaman yemiyordu. Öğleden sonra gittiği için, evde yaptığı kahvaltı ve okuldaki ikindi kahvaltısı yetiyordu. Öğretmeninden rica etmiştim, biraz ısrar etmesi için.  Belki yer diye umut ediyordum. Ama ısrarla yediği 2 lokma yemeğin sonunda 1 tencere yemiş gibi çıkartmaya başlayınca,  hem ben hem de öğretmeni ısrar etmekten vazgeçtik.

Bu yıl korktuğum gibi olmadı. 1 haftanın sonunda kuru fasulye, yaz türlüsü, sebzeli tavuk ve orman kebabı yediğini duyunca, sevinçten ne yapacağımı şaşırdım.

Allahım, bir insan çocuğunu kuru fasulye yemesine bu kadar mı sevinir!

Ama seviniyor işte. İşin güzel tarafı, meyve de yemeye başladı. Meyve konusunda da çok seçicidir kendisi...

Sonuç olarak, yemek işini de halletmiş gibi görünüyoruz. Nazar değmesin diye dilimi ısırarak, darısı yemeyen bütün kuzuların başına diyorum :))