Hafta Sonu Mutluluğu

Bugünlerde her akşam aynı konuşmayı yapıyoruz kuzumla:


-Anne, yarın işe gidecek misin?
-Evet annecim.
-? (Ses yok!)

Ses çıkarmıyor ama, yüzündeki o üzgün ifadeyi görmek gerek. Hemen suratını asıyor :(

Cuma akşamları, O sormadan ben söylüyorum ertesi gün işe gitmeyeceğimi. Şımarıklıkla karışık bir sarılması var ki, bu güzelliği anlatacak kelime yok...

Erken yatma alışkanlığımız olmadığına seviniyorum bugünlerde. Çünkü, akşam evde olduğumuz andan itibaren dolu dolu zaman geçiriyoruz. Çoğu zaman beni kızdırıyor, ama öyle tatlı ki, hemen geçiyor sinirim. Öpüyorum, kokluyorum doya doya yavrumu :) Bir anne yavrusuna doyar mı? Ben doyamıyorum!

Hep söylediğim gibi;

İnsanın başına gelen en güzel şey, çocuklarının büyümesine şahit olmasıdır.