Çocuğum...

Anne olacağımı öğrendiğimde çok mutlu olmuştum. İlk hamileliğim düşükle sonuçlanmıştı, bu nedenle neredeyse 7. aya kadar "acaba buna da bir şey olur mu?" düşüncesini kafamdan atamadım. İnsan ne kadar düşünmemeye çalışsa da, gene de bir anda aklına geliveriyor. Hep tevekkül ettim. "Allah izin verirse", "Allah kısmet ederse" diye başlardım her söze... Zaman geçti ve kızımı kucağıma aldım. İlk aylarım zor geçti. Kızımı emzirirken, sütüm az olduğu için aynı zamanda mama da vermeye başladık. Emzirmenin, anneyle çocuk arasındaki muhteşem bağ olduğunu söylerler ya... Fazla emziremediğim için sanırım, bu bağ kızımla bende uzun bir süre oluşamadı. Bir de, çocuğuna bakıp "dünyanın en güzel çocuğu gibi geliyor bana" derler ya, bana hiç de öyle gelmemişti. Elbette ki çocuğumu güzel görüyordum, ama dünyanın en güzel çocuğu gibi de gelmiyordu. Annelerin hepsi bana katılmayabilir ama eminim benim gibi düşünenler de vardır.

Kızım 10. ayını bitirmeden yürümeye, 19 - 20 aylarında da konuşmaya başladı. Bildiğin cümle kurarak konuşuyordu. Ben kızımla hep konuştum. Bebekliğinde de konuştum, hala da konuşurum.(Duyan da çok büyük bir çocuğum var sanacak! -3 yaş 5 ay-) Çocuğun her şeyi erken olunca beklentiler de yüksek oluyor sanırım. Bu nedenle ilk hayal kırıklığımı tuvalet eğitimi verirken yaşadım. Tam 30 aylıktı, ilk bezini çıkarma deneyimimde. Ama Naz, tuvaletini tuvalete yapmayı reddetti. 2. gün sonunda hastalanınca doktor tavsiyesiyle, eğitimi yarıda bırakıp beze döndük. 33. aylıkken, ikinci denemizde başarılı olduk.

Şimdi kızım 3 buçuk yaşında. O'nunla çok iyi vakir geçiriyoruz. O'nsuz bir hayat düşünemiyorum artık. O'nunla beraber gidilebilecek yerlere (Çarşı, alışveriş, kuaför vb.) beraber gidiyoruz. Mecbur kalırsam anneme bırakıyorum. O'nu götürebileceğim bir yerse hiç tereddüt etmiyorum. İnşallah büyüdüğü zaman O'da benimle bir şeyler yapmak, vakit geçirmek ister. İstemezse de n'apalım, biz de başka bir formül buluruz...